Nationaal park Tiveden: Trollkyrkarundan

Vanaf de hoofdingang van Nationaal Park Tiveden stappen we het bos in en volgen we de rode markeringen van de Trollkyrkorundan. We kiezen ervoor om de lus tegenwijzerzin te lopen, waardoor we meteen een stevige klim inzetten. Het pad is ruig en technisch: wortels, rotsen en een eerste houten trap maken meteen duidelijk dat dit geen gewone boswandeling wordt. De lucht onder de hoge dennen is koel en helder, en de geur van hars en vochtige aarde begeleidt ons terwijl we hoger klimmen. Na een paar minuten staan we op Oxaberget, een grote gladgeslepen rots die als een balkon boven het bos hangt. Het uitzicht is breed en stil, een golvende zee van boomkruinen met hier en daar witte rendierkorstmos op de rotsen onder onze voeten.

Vanaf Oxaberget dalen we af in een wirwar van rotsblokken en smalle passages. Het landschap is grillig, gevormd door gletsjers die diepe groeven en spleten achterlieten. We lopen door een komvormige vallei waar het mos dik op de stenen ligt en het licht gefilterd wordt door de dennen. De route klimt opnieuw, dit keer naar Lilla Trollkyrka, een markante rots die boven de bomen uitsteekt. Bovenop voelen we de wind en kijken we uit over het ruige Tivedenlandschap; op heldere dagen kun je zelfs richting het Vätternmeer kijken. De rotsen tonen lange, parallelle krassen — stille getuigen van de ijstijd.

Na de afdaling komen we in een gebied waar in 1835 een grote bosbrand woedde. De vegetatie is hier anders: opener, jonger, met veel bosbessenstruiken. We passeren een oude den waarvan de bast nog steeds de brandwonden draagt. Het pad stijgt opnieuw en brengt ons naar Stora Trollkyrka, een imposante rots die hoog boven het Trollkyrkosjön-meer uitsteekt. De klim is steil, soms via ladders, maar bovenop worden we beloond met een van de mooiste uitzichten van de hele tocht. Het meer ligt diep onder ons, donker en spiegelglad.

Daarna dalen we af naar de oever van Trollkyrkosjön. Het pad slingert langs het water, soms vlak langs de rand, soms over grote rotsplaten. De stilte is indrukwekkend; alleen het zachte ruisen van wind door de bomen. We vervolgen onze weg naar Metesjön, een sterk verzuurd meer waar geen vissen leven. Het water is helder en mineraalrijk, waardoor het mos onder water een bijna witachtige kleur krijgt. Even verderop komen we bij de Friluftskyrkan, een grote platte rots waar vroeger illegale openluchtkerkdiensten werden gehouden. Het is een bijzondere plek, eenvoudig maar geladen met geschiedenis.

LET OP!
De wandeling is in afstand maar 5km maar is een zeer pittige wandeling. Het gaat constant op en neer en je moet steeds op rotsen en boomwortels stappen. Enige wandelervaring is wel vereist.