Pittoreske Tros Marets | 5.8km

Op een heldere, frisse dag verzamelden we vergezeld met familie aan Ferme Libert, het klassieke vertrekpunt voor de Trôs Marets. De lucht was koel, maar niet bijtend, en hier en daar lag nog een dun laagje sneeuw dat de omgeving een extra vleugje magie gaf. Iedereen had er zin in: een korte maar avontuurlijke tocht door één van de mooiste kloven van de Hoge Venen.

Al snel doken we het bos in. Het pad daalde zachtjes af richting de Trôs Marets, en het geruis van de rivier kondigde aan dat het echte werk ging beginnen.

Eenmaal aan de rivier begon het mooiste stuk van de wandeling. Het pad slingerde langs de rotsige oever, soms vlak naast het water, soms hoger op de flank. De kleine watervalletjes, houten bruggetjes en smalle passages gaven het geheel een avontuurlijke toets, maar zonder ooit echt moeilijk te worden. De sneeuw die hier en daar op de rotsen lag, maakte het landschap nog fotogenieker.

Iedereen nam de tijd om te kijken, te luisteren en te genieten. De kinderen sprongen van steen naar steen, de volwassenen maakten foto’s van de canyon en het snelstromende water.

Halverwege vonden we een rustig plekje langs de rivier om even te pauzeren. Daar kwamen de hotdogs boven – een onverwacht maar heerlijk warm moment midden in de natuur. De geur van warme worstjes en broodjed mengde zich met de frisse boslucht. Het was zo’n typisch familiefragment dat je later nog vaak herinnert: lachen, delen, morsen, en genieten van iets eenvoudigs op een prachtige plek.

Na de pauze volgden we het pad verder door het bos. De route werd geleidelijk breder en rustiger, en het laatste stuk liep nog wel een beetje pittig terug richting Ferme Libert. De sneeuwresten verdwenen langzaam, maar de winterse sfeer bleef aanwezig.

Met rode wangen en tevreden gezichten kwamen we terug aan het vertrekpunt. Niet uitgeput, maar voldaan – precies wat een korte, mooie wandeling hoort te doen.